Philippe Geubels: onderwijs ons!

https://www.een.be/taboe

Van Colruyt tot komiek tot prof aan de hogeschool der samenleven

We horen het tegenwoordig wel vaker: “Mogen we dan met niets meer lachen?” Het startschot voor een vurige discussie is gegeven. Een discussie die al snel in twee kampen verdeelt, namelijk die van de extremisten der vrijemeningsuiting tegenover de betuttelende moraaldokters. Gelukkig leert Philippe Geubels ons hoe beide kampen hand in hand door het leven kunnen huppelen.

Om de één of andere reden voelen we ons bedreigd en beperkt in ons recht om met bepaalde zaken te mogen lachen. Want om de één of andere reden, hebben we de nood om te lachen met dat wat ons vreemd is, dat wat niet eigen is aan de meerderheidsgroep. En dit gebeurt, helaas, maar al te vaak op jammerlijke wijze.

Maar die nood is echter geen onlogisch iets! Het is namelijk menselijk om datgene wat we niet kennen en begrijpen met een zekere vorm van terughoudendheid en misschien zelfs argwaan te benaderen. Maar – zoals het programma ons laat zien – schuilen er ook heel wat positieve en grappige mogelijkheden in stereotypen en vooroordelen. Humor helpt ons dan ook om met verschillen om te gaan en om dat wat ons vreemd is te plaatsen.

Lachen met dat waar we eigenlijk niet om mogen lachen, moet daarom ook niet persé een probleem zijn. Het programma ’Taboe’ voorziet ons dan ook van enkele entertainende levenslessen.   

Ontmoeten, de sleutel tot gelijkwaardigheid

 “Humor verbindt ook, brengt mensen samen en zorgt ervoor dat we beter om kunnen met elkanders kleine kantjes. Zoiets kan echter alleen maar in een sfeer van gelijkwaardigheid.” (Kurt Vanhauwaert: https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2018/01/22/opinie-kurt-vanhauwaert-taboe/)

Doorheen de afleveringen staat het ontmoeten steeds centraal. Er is ruimte voor het individuele verhaal, vermakelijke groepsactiviteiten, kleine alledaagse babbeltjes maar ook voor moeilijkere gesprekken. Vooroordelen en stereotypen worden in de groep gegooid, mogelijke impact en reacties worden afgetoetst en Philippe luistert, tast af en respecteert. Voor de kijkers thuis, krijgt ‘de andere’ een stem, een gelaat.

Doordat Philippe het gesprek zowel individueel als in groep aangaat, zien we dat de mogelijke impact of perceptie niet voor iedereen hetzelfde is. Zoals we eigenlijk al weten, maar nog ooh zo vaak vergeten, een (kwetsbare) groep is geen homogene groep en dus divers op zich zelf.

Steeds weer, in elke aflevering zien we hoe dit ontmoeten uitmondt in gelijkwaardigheid. Er is appreciatie voor de sterktes van de andere, ontzag voor de wijze waarop men met moeilijkheden om gaat en respect voor persoonlijke visies en grenzen. De sociaal en structureel gevestigde machtsverhoudingen verdwijnen, gemeenschappelijkheden komen aan het licht en het waardeoordeel over mogelijke verschillen vervaagt.

Samen lachen om iets

Uiteindelijk zien we van dit alles het resultaat. Er wordt niet meer ‘door iemand, over iemand’ gelachen maar wel ‘samen om iets’. En dat ‘iets’ is dan niet langer alleen iets typisch ‘eigen’ aan de ander. Dat ‘iets’ is gewoon een verschil tussen ons en vindt plaats in een relatie waar ieder evenveel recht heeft op (on)gelijk.

Dus dank u wel Philippe! Want zo blijkt dat er eigenlijk toch met veel gelachen kan worden. Ook met verschillen, stereotypen en vooroordelen. De sleutel tot succes: kom samen, lach samen, lach met ‘ons’.